ISO 4589 تجهیزات برای تعیین قابل اشتعال بودن پلاستیک با شاخص اکسیژن (در دمای اتاق)

مقدمه استاندارد
ISO 4589-2 (JIS K 7201-2) آزمونی را برای حداقل کسر حجمی اکسیژن (شاخص اکسیژن OI) در مخلوطی از اکسیژن و نیتروژن با احتراق شعله مواد در دمای اتاق مشخص می کند. شاخص اکسیژن روشی برای ارزیابی قابلیت اشتعال مواد آلی است. هرچه شاخص اکسیژن بالاتر باشد، مقاومت در برابر شعله ماده بیشتر است.

دامنه کاربرد
این استاندارد برای اندازه گیری قابلیت اشتعال موادی مانند لاستیک و پلاستیک کاربرد دارد.

روش آزمون
در استوانه احتراق شفاف، مخلوطی از اکسیژن و نیتروژن به سمت بالا جریان می یابد و نمونه کوچک را به صورت عمودی در داخل آن نگه می دارد. پس از مشتعل کردن انتهای بالایی نمونه، رفتار احتراق آن را مشاهده کنید و مدت زمان یا طول سوختن نمونه را با مقدار حد احتراق مشخص شده مقایسه کنید. حداقل غلظت اکسیژن با آزمایش یک سری نمونه با تغییر غلظت اکسیژن تخمین زده شد.

مبنای قضاوت
در طول فرآیند آزمایش، اینکه آیا نمونه آتش می گیرد، زمان سوختن و طول سوختن اندازه گیری می شود و حداقل غلظت اکسیژن مورد نیاز برای احتراق مداوم به عنوان شاخص اکسیژن تعیین می شود.